アニメから感じた素朴な疑問 ~ คำถามที่มักผุดขึ้นเมื่อดูอนิเม

2005/Jun/09

เปิดเทอมมาเกือบอาทิตย์ หลังจากที่วุ่นวายกับการจัดตารางเรียนใหม่ & ลงทะเบียนเพิ่ม-ลด และแล้วหวยก็ออกมาว่าต้องออกมาเรียนทุกวันจนได้ ตอนแรกอุตส่าห์วางตารางให้มีเรียนเฉพาะวันจันทร์-พุธแท้ๆ...トホホ งอกมาอีกตั้ง 2 วัน...
แต่ก็มีข้อดีตรงที่รู้สึกถึงคุณค่าของเวลาว่างมากขึ้นมั้ง ช่วงปิดเทอมนี่รู้เลยว่าใช้เวลาว่างอย่างสิ้นเปลืองเปล่าๆปลี้ๆมาก กว่าจะตื่นเอย กว่าจะกินข้าวเอย... อืม ช่วยให้ active ขึ้นนะ

ก็เลยกลายเป็นว่ามาอัพบ่อยกว่าตอนปิดเทอมแฮะ (o_O') สำเริง & สำราญเลยอดทำหน้าที่เลย พอดีไปเจอเรื่องสนุกๆในเว็บมา เลยเอามาลง(Credit: http://cozalweb.com/ctv) เกี่ยวกับคำถาม & ข้อสังเกตุที่มักเกิดขึ้นเวลาดูโทรทัศน์ จริงๆมันก็แบ่งหัวข้อเป็น รายการโฆษณา, อนิเม, หนังฆาตกรรม, ละครย้อนยุค ฯลฯ ด้วยแหละ แต่หยิบมาเฉพาะหัวข้ออนิเม เพราะอ่านแล้วพอจะเก็ทว่าหมายถึงตอนไหน (สังเกตุว่าจะมีแซวอยู่ไม่กี่เรื่อง เข้าใจว่าพูดถึงเฉพาะเรื่องที่ฉายทางโทรทัศน์ตอนนี้มั้ง?)

ทำไมตัวละครในการ์ตูนอวกาศ ถึงสามารถเดินเหินในสภาวะไร้น้ำหนักได้คล่องนัก!? อย่างเช่นในเรื่อง "宇宙戦艦ヤマト" (ยานรบอวกาศยามาโตะ) แค่ครอบหมวกใสๆกลมๆ ก็วิ่งกันได้หน้าตาเฉย
โดราเอมอน กับโดเรมีก็นับเป็นของประหลาดนี่นา ทำไมเดินร่อนในเมืองแล้วไม่มีใครตกใจกันมั่ง?
ในเรื่อง "โคนัน ยอดนักสืบ" ไม่มีใครนึกสงสัยในชื่อ "โคนัน" ที่เหมือนชื่อคนต่างชาติมั่งเลยเรอะ ทั้งๆที่เจ้าตัวก็พูดญี่ปุ่นซะเจื้อยแจ้วขนาดนั้น...
อันปังแมนชอบบิใบหน้าตัวเองให้คนที่กำลังหิวกิน แต่ถ้าเป็นผม ถ้ามีใครมาบิหน้าให้กิน คงไม่สามารถเคี้ยวตุ้ยๆได้อย่างเอร็ดอร่อยต่อหน้าเจ้าของชิ้นส่วนแบบนั้นอย่างแน่นอน...
ของวิเศษที่โดราเอมอนชอบเรียกว่า "อุปกรณ์ลับเฉพาะ" น่ะ ทำไมเจ้าตัวไม่เคยเก็บเป็นความลับได้ซักที ทำไม ทำไม!?
ในการ์ตูนสืบสวนชอบพูดว่า "คนที่กำลังจะฆ่าตัวตายน่ะ ไม่มีทางทำอะไรแบบนี้หรอก!" น่ะ คนเราก็มีหลายประเภทนี่หว่า แล้วแกรู้ได้ไงว่าเค้าจะทำหรือไม่ทำอะไร
ฉากที่มีการใช้ปืนหรือมีดในการ์ตูน พวกนักพากย์หรือทีมงานไม่มีใครคิดมั่งเหรอว่ามันเป็นฉากรุนแรง สมควรถูกตัดออก
ในเรื่อง "โคนัน" เวลาฆาตกรตะโกนถามว่า "แกเป็นใครวะ" โคนันก็จะตอบอย่างเท่ๆว่า "เอโดงาว่า โคนัน เป็นนักสืบไงล่ะ" คนธรรมดาถ้ามีเด็กที่ไหนมาพูดแบบนี้ก็คงไม่มีใครเชื่อ แล้วไอ้ฆาตกรมันเชื่อเข้าไปได้ยังไง
"ตัวอย่างตอนต่อไป" ของอนิเมสมัยนี้หดสั้นเหลือไม่ถึง 15 วินาที ต้องไม่ใช่ผมคนเดียวแน่ ที่คิดว่า "สั้นจนแทบไม่รู้เรื่องเลยโว้ย"
ในฉากที่นักวิทยาศาสตร์กำลังทำการทดลองอะไรแปลกๆ จำเป็นจะต้องฉายภาพห้องทดลองสลัวๆ มีขวดรูปชมภู่ที่มีฟองบุ๋งๆ และเมื่อหยดสารอะไรลงไปซักหยดนึง กลั้นหายใจรอได้เลยว่าห้องทดลองจะต้องระเบิด
เวลาโดนไฟฟ้าช็อต ผมต้องตั้ง และต้องเห็นเป็นกระดูกขาวๆ
ฆาตกรชอบพูดว่า "จะประเดิมฆ่าแกก่อนก็แล้วกัน" ทำไมจะฆ่าใครต้องยึดติดกับลำดับซะขนาดนั้น และพอพูดแล้วก็มักจะโดนจัดการก่อนได้ฆ่าซะทุกที
ในการ์ตูนที่เกี่ยวกับการเดินทางและผจญภัย หากมีตัวละครมาร่วมทางตอนกลางเรื่อง เชื่อได้เลยว่ามันจะตายตอนกลางเรื่องเช่นกัน
ในการ์ตูนสืบสวนที่พระเอกได้รับเชิญไปท่องเที่ยว มีเปอร์เซ็นสูงมากที่คนจัดทัวร์จะเป็นฆาตกรซะเอง และแน่นอน ในตอนท้ายฆาตกรต้องรำพึงว่า "ฉันทำผิดพลาดก็ตรงที่เชิญคุณมาร่วมทัวร์ครั้งนี้นั่นแหละ"
ในการ์ตูนSF หากพระเอกหรือนางเอกได้เจอตัวละครปริศนาโดยบังเอิญ วันรุ่งขึ้นตัวละครที่ว่านั่นจะต้องย้ายมาเรียนโรงเรียนเดียวกับตัวเอก
หากมีตัวละครที่เป็นครึ่งคนครึ่งสัตว์ จะสามารถรู้สายพันธุ์ของสัตว์ชนิดนั้นได้จากหางเสียงที่ใช้ (ex. ---จริงๆนะโฮ่ง, ---เลยล่ะเมี้ยว)
พระเอกการ์ตูนกีฬาฐานะที่บ้านมักจะยากจน <<<ก็แหงล่ะ รวยแล้วจะมาเล่นทำเจี๊ยกอะไร
ลางสังหรณ์ที่เกิดขึ้นในการ์ตูนมักถูกเสมอ และในการ์ตูนทำอาหาร ถ้าอยากชนะให้ยกมาให้กรรมการชิมเป็นคนสุดท้าย
ในการ์ตูนครึ่งคนครึ่งสัตว์ อาชีพตำรวจจะต้องเป็นของสุนัขเท่านั้น โดยบทหัวหน้าตำรวจจะต้องเป็นของพันธุ์บลูด็อก